بهاءالدین خرمشاهی زاده ۱۳۲۴ در قزوین نویسنده، مترجم، روزنامه‌نگار، طنزپرداز، فرهنگ‌نویس و شاعر ایرانی است. وی تألیفاتی در حافظ‌شناسی و تفسیر اشعار او دارد. پدر وی میرزا ابوالقاسم خرمشاهی بود.
تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در قزوین گذراند. سپس در رشته پزشکی پذیرفته شد اما تحصیل در این رشته را در سال سوم نیمه کاره رها کرد و به همراه کامران فانی تحصیل در رشته ادبیات فارسی (۱۳۴۳) پرداخت. سپس از دانشگاه تهران فوق لیسانس کتابداری گرفت (۱۳۵۰ تا ۱۳۵۲) و در مرکز خدمات کتابدای مشغول به کار شد. از اساتید وی در رشته ادبیات فارسی می‌توان به ذبیح‌الله صفا، مهدی محقق، سید جعفر شهیدی، پرویز ناتل خانلری، سید صادق گوهرین، آیت‌الله ابوالحسن شعرانی و عبدالحمید بدیع‌الزمان کردستانی اشاره کرد.
وی در ۱۳۵۲ ازدواج نمود که حاصل آن سه فرزند به نامهای هاتف (متولد ۱۳۵۴)، عارف (متولد ۱۳۵۸) و حافظ (متولد ۱۳۶۳) است. وی از سال ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۰ خدمت سربازی را سپری نمود.
«فرهنگ موضوعی قرآن مجید»، «ذهن و زبان حافظ»، «چارده روایت»، و «حافظ نامه» معروف‏ترین آثار او هستند.

 X