محمدتقی جعفری به سال 1302 خورشیدی در یکی از خانوادههای متدیّن شهر تبریز چشم به جهان گشود و کودکیِ خویش را در پناه پدری راستگو و مادری سیّده و پاکدامن آغاز کرد.
در آغازین سالهای حیات، کودکی که محمدتقی نام داشت، با ورود به مدارس جدید و تعلیماتی که در تبریز آن زمان، تازه دایر شده بود، راه خود را برای صعود به قلههای تفکر گشود.
محمدتقی چون خواندن و نوشتن را پیش از آغاز دبستان، از مادر فرزانۀ خویش فرا گرفته بود، به صلاحدید مدیر مدرسه (جواد اقتصادخواه) درس و تحصیل را از کلاس چهارم ابتدایی آغاز کرد.
این آغاز نشان میداد کودکی در مسیر علم قرار گرفته است که منازل دانش را با شگفتی طی میکند، و همین، حاکی از استعدادی بود که سالها بعد توسط آیتالله میرزا فتاح شهیدی کشف شد.
وی در تهران و قم از محضر فقها و حکمایی چون: میرزا مهدی آشتیانی، شیخ محمدرضا تنکابنی و عارف داناسرشت میرزا محمدتقی زرگر تبریزی بهرههایی شایان گرفت.
به دنبال آن، به سبب بیماری و رحلت مادر، به تبریز برگشت و در درس آیتالله شهیدی حضور یافت. اندکی بعد با اصرار شدید و اکید آن جناب مواجه شد که مصرّانه از او میخواست راه نجف را در پیش گرفته، هر چه زودتر به کانون علمیِ حوزۀ علمیۀ نجف بپیوندد.
میتوان گفت: شهیدیِ فقید، با خدمت خویش در روانه کردن محمدتقی جعفری به نجف در سال 1322 خورشیدی مطابق با سال 1363 قمری و مهیا کردن شرایطِ مقدماتیِ آن، در سرنوشت علمی و تکامل فکریِ وی، نقشی اساسی ایفا کرده است.
حضور 11 سالۀ محمدتقی جعفری در دانشگاه دینیِ بزرگ نجف اشرف که آکنده از اساتیدی بسیار ممتاز و صاحبنظر همچون: سید ابوالقاسم خویی، سید محسن حکیم، شیخ کاظم شیرازی، سید عبدالهادی شیرازی، سید جمالالدین گلپایگانی، شیخ مرتضی طالقانی و ... بود، تأثیر قاطعانهای در شکلگیریِ شخصیت علمی و عملیِ او داشت، بهگونهایکه در سن 23 سالگی (سال 1366 ق) موفق به اخذ درجۀ اجتهاد از شیخ کاظم شیرازی شد.
محمدتقی جعفری پس از اتمام تحصیلات، در خلال سالهای دهۀ 30 به ایران بازگشت...
X
